Manolis Zacheilas
«Γλώσσα μου, όλα σου άγια και σεπτά και καλοκαμωμένα.
Μον’ τούτο δε σ’ το συγχωρνώ:
τ’ ότι ʼσαι, συ, της ύπαρξής μου τεκμήριο τρανό.
Μα κι έτσι, ας είναι.
Βάσανο γλυκύτερο δε θά βρω:
με λέξεις ελληνικές,
νάμα αστείρευτο,
της ζήσης τον καημό να ζωγραφίζω και τις κακοτοπιές».
Είδα, τις προάλλες, την παράσταση «Η Ήμερη και το εικόνισμα». Διασκευή και σκηνοθεσία, Μαρία Φραγκή. Δικαιούμαι, άραγε, να ισχυριστώ ότι, τώρα δα, τη βλέπω; Ή —γιατί όχι;— ότι θα τη δω κάποια στιγμή μελλοντικά; Συχνά, ο Χρόνος προσλαμβάνει δυσεξήγητες ιδιότητες. Κατέβηκα, λοιπόν, στην Πλατεία Αμερικής. Ή μήπως στην Πλατεία Αγάμων; Οι ψηφιακοί χάρτες είναι ανένδοτοι. Όλα δείχνουν ότι πέρασα το κατώφλι του Θεάτρου Αλεξάνδρεια, όμως σύντομα συνειδητοποιώ πως σέρνω τα παπούτσια μου στην αλλοτινή κατοικία του Μ. Καραγάτση. Σε κάθε γωνιά, ελλοχεύει η αβεβαιότητα και η δισημία· η ουτοπία μιας τελεσίδικης κατάφασης.
Συνεχίστε την ανάγνωση του “Η ΗΜΕΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑ – Το ξετύλιγμα μιας αέναης πτώσης”
«Αυτό δεν είναι στάση λεωφορείου»
***
Το σημαίνον και το σημαινόμενο. Η έννοια των λέξεων και η έγνοια για τις λέξεις. Μια στάση λεωφορείου καμωμένη ακριβώς για τον αεικίνητο επιβάτη που ξέμαθε τι πάει να πει στάση. Για τον επιβάτη που είναι εκεί, εντούτοις βρίσκεται οικεία βουλήσει – ή μήπως όχι – στο «αλλού». Σε ένα «αλλού» τόσο φευγαλέο όσο και τα αυτοκίνητα που περνούν μπροστά απ’ το απασχολημένο βλέμμα εκείνου που αναμένει. Άραγε, τι θα μπορούσε κανείς πια να αναμένει; Έχει περισσέψει κάτι στο πιάτο της προσδοκίας; Ένα ερώτημα που ζητά να απαντηθεί, κι όχι απλώς να προστεθεί στα σταθμά της μελαγχολικής μας πλάστιγγας.